Bigmacificeer je broodje hamburger

September 29th, 2011

Toen ik de Heinz Sandwich spread fijne tuinkruiden eens probeerde viel het me meteen op dat deze erg lijkt op de saus die op een Big Mac zit. Even Googlen en je ziet dat anderen dit ook al hadden uitgevonden.

Het is erg lekker op brood, maar werkt dus ook prima bij een broodje hamburger; ge-bigmacificeerd.

Android App – African American Heart Monitor

August 27th, 2011

Family Guy fans kennen vast nog wel het fragment waarin de “African American Heart Monitor” getoond wordt. Omdat ik de App Inventor applicatie van Google eens wou proberen, heb ik een app gemaakt van het fragment.

AfricanAmericanHM screenshot

Met App Inventer kan iedere malloot een Android App maken. Al zijn de mogelijkheden enigszins beperkt en is de gebruikersinterface niet direct heel helder; je kan er toch redelijk vlot mee aan de slag.

Kijk even bij de vorige post voor uitleg over het installeren van apps die hier op mijn blog staan.

African American Heart Monitor AppFeatures:

  • Touch the screen to simulate a heartbeat, which will be visible on the heart monitor and audible as well
  • Switch between Barry White mode and Bill Cosby mode by tapping their images
  • If the heartbeat stops for 3 seconds, a different sound is played to mark the person’s death

AfkortingKenner voor Android

August 18th, 2011

Ja hoor; ik hoor nu eindelijk ook bij de exclusieve elitaire smartphone bezittende clique. En aangezien het Android platform uitermate geschikt is om mijn oude Java skills op los te laten deed ik dat dan ook maar.

En waarmee begin ik dan? Uiteraard met het porten van een van mijn eerste staaltjes programmeerwerk ooit; AfkortingKenner.

Omdat ik de applicatie niet in de market heb gezet (kost 25 dollar om je daar te registreren, wat ik niet de moeite vind) moet je wel even in je telefoon aangeven dat je programma’s van buiten de market accepteert. Ga hiervoor naar “Instellingen > Applicaties” en zorg dat het vinkje aan staat bij “Onbekende bronnen”. Meer uitleg over applicaties van externe bronnen staat hier.

Als je een QR-code scanner (bijvoorbeeld Google Goggles) op je Android apparaat hebt dan wordt het heel erg gemakkelijk om de app te installeren. Lees gewoon het volgende plaatje in:

Ik heb er ook een link van gemaakt, voor als je geen flauw idee hebt wat ik bedoel met QR-code scanner.

Misschien lever ik in de toekomst wel Android apps van betere kwaliteit. Maar deze moest natuurlijk even!

Indonesië – Terug in Jakarta

July 30th, 2011

Teruggekomen in Jakarta konden we inchecken bij hotel Cemara, waar dat de eerste keer niet lukte. Dat kwam omdat Peter deze keer gereserveerd had.

Die avond hadden we weer afgesproken met Sovie (en een vriendin van haar). We wilden eigenlijk naar de hippe club “Immigrant”, maar wij waren daarop natuurlijk niet gekleed met onze korte broeken en slippers. We mochten er dus niet in.

Dus toen zijn we maar naar een ander etablissement gegaan, alwaar we onze verhalen en foto’s hebben gedeeld. Het was weer een gezellige avond. Omdat wij de volgende dag uiteraard niet hoefden te werken zijn we naderhand nog wat pilsjes gaan drinken in Jalan Jaksa.

De dag daarna zijn we na het ontbijt uitgecheckt en naar het luxe Hyatt hotel gegaan. Sovie kon via haar werk goedkope “business rates” voor ons regelen. We wilden net als in Thailand onze vakantie afsluiten met een heel luxe hotel en op deze manier werd dat nog best betaalbaar ook.

We waren meteen onder de indruk toen we de grote lobby binnenliepen, maar we konden daar niet inchecken; wij mochten inchecken in de exclusieve club lounge op de 22e verdieping. We hadden uiteindelijk niet een heel grote kamer, maar wel erg luxe en met een schitterend uitzicht op Jakarta.

De rest van de dag zijn we onafhankelijk van elkaar op stap gegaan om te shoppen. Ik ben eerst naar een gigantisch winkelcentrum gegaan waar de goedkope, kwalitatief mindere producten aangeboden worden. Dat was echt een gigantisch doolhof, dat volgens mij zelfs de MBK in Bangkok overtreft. Maar ik heb er niets gekocht, want ze verkochten er echt alleen maar zooi.

Daarna ben ik met een illegale scootertaxi naar de FX Mall gegaan. Het is erg moeilijk te vinden, want veel locals kennen het niet en het is ook niet zo groot. Binnen oogt het erg luxe, maar er zijn eigenlijk maar weinig winkels. Maar deze mall heeft wel een hele leuke attractie; een supersnelle binnenglijbaan. Ik liep wel een beetje voor paal, als enige westerling die met een helmpje in de lift stapte om de glijbaan te pakken, maar het was wel heel erg leuk.

Toen ik naar buiten liep bleek het heel erg druk te zijn met mensen die naar de voetbalwedstrijd Indonesië – Turkmenistan gingen. Als “trouwe” Indonesië fan heb ik maar even een sjaaltje gekocht op straat.

Tenslotte ben ik nog bij het winkelcentrum geweest dat tegen ons hotel aan zat. Dit is weer een gigantisch winkelcentrum, maar deze keer met alleen maar luxe zaken.

In de avond ben ik eerst met Bobby een Duitse maaltijd gaan eten in het Paulaner Brauhaus van Jakarta. Daar hebben we ook nog even zitten stoeverschoeven. Erg apart om de bediening in Duitse klederdracht te zien.

In het hotel kwamen we erachter dat er een groot feest gaande was bij het zwembad. Het hotel bleek 20 jaar te bestaan en naast de genodigden, mochten ook alle hotelgasten op het galafeest komen. Wederom vielen we een beetje uit de toon met onze korte broeken en slippers, maar dat mocht de pret niet drukken. Het was een erg luxe feest dat heel mooi aangekleed was; hadden wij even mazzel!

De volgende dag was dan echt de laatste dag, want in de middag moesten we naar het vliegveld om onze reis terug naar huis voort te zetten. Maar eerst hebben we nog genoten van een massage (de betreffende toko werd ons aangeraden door Sovie). Toch wel lekker om ontspannen het vliegtuig in te kunnen stappen.

Inmiddels zijn we weer thuis en kunnen we spreken van een zeer geslaagde vakantie. Java en Bali hebben me op uiteenlopende manieren verrast en ik kan iedereen van harte aanbevelen om er naartoe op vakantie te gaan! Hopelijk hebben jullie genoten van mijn eindeloze geratel dat vooral ook een beetje was bedoeld ter ondersteuning van mijn eigen herinnering.

Indonesië – Echo Beach

July 26th, 2011

Om de drukte van Kuta Beach een beetje te ontvluchten hebben we de taxi gepakt en zijn we naar het noorden gegaan. Daar zie je dat veel Australiërs een vakantievilla hebben laten bouwen, net buiten de drukte. De hotels in deze omgeving zijn erg prijzig en, wat voor ons vooral vervelend was, vol.

Maar na een lange zoektocht en nog een flink stuk naar het noorden gereisd te hebben, vonden we toch onze plaats. We kwamen bij een hotel dat in een villa zit; er zijn slechts 3 kamers. Ruhma Bajan ligt een paar honderd meter van de kust in een zeer rustige omgeving. Er is een mooi zwembad, je kan gebruikmaken van de ruime keuken en rustig een filmpje kijken in de huiskamer met home cinema opstelling. Het is niet duur en het personeel dat in een klein huisje aan de voorkant woont is zeer vriendelijk en behulpzaam. Vanuit hier konden we mooi scooters huren om Bali een beetje te gaan verkennen.

Voor zonsondergang zijn we gaan kijken bij een Hindu tempel bij de kust (Tanah Lot). Dat was wel heel mooi. Er waren vooral veel locals op de been die hun rituelen bij de tempel uitvoerden.

De volgende dag zijn we gaan raften. Het was een behoorlijk lange rivier waar we vanaf gingen en onze gids, Ata, was wel een toffe peer. Zeker een hele mooie tocht, maar het was niet heel ruig. We moesten dan ook vooral lol maken door anderen nat te maken.

De dag daarna zijn we met de scooters rond gaan touren. We zijn naar het monument geweest voor de bomaanslag in 2002 bij Kuta Beach. Daarbij zijn veel toeristen om het leven gekomen. Vervolgens zijn we naar Obud gereden. Onderweg werden we aangehouden door de politie. Bobby en Peter stonden voorbij de witte lijn bij een stoplicht en we hadden geen rijbewijzen (die moet je hier gewoon kopen). We werden een beetje gematst, maar we hoorden later dat we het met veel minder geld hadden kunnen afkopen. Even later reden we in een politiefuik, waar we gelukkig niet weer hoefden te betalen toen we zeiden dat we al bekeurd waren.

Even verderop kregen we spontaan een gids. Die hielp ons de politiefuiken te ontwijken en nam ons mee naar een kruidentuintje bij Obud. Daar konden we koffie proeven en het souvenirwinkeltje bezoeken. De Luwak koffie was wel bijzonder; deze wordt gemaakt van uitwerpselen van dieren die ze hiervoor speciaal houden. Het is een stevige pot koffie, maar echt bijzonder vond ik het nu ook weer niet smaken. De andere soorten koffie en thee waren ook wel de moeite waard om te proeven.

In de avond zijn we dan toch nog maar een keer goed gaan stappen. In onze regio was het wel een erg dooie boel, dus voor het stappen zijn we toch maar even terug naar Kuta Beach gegaan. Het werd weer een wilde avond.

De dag daarna hebben we de mensen van Rumah Bajan bedankt en checkten we in bij het Aston resort. Het leek ons wel leuk om de laatste nacht op Bali door te brengen in een wat luxere (duurdere) omgeving. Hier hebben we een mooie grote kamer (4 verschillende ruimtes + badkamer + extra wc) en we hebben uitzicht op het zwembad en het strand. Morgen vliegen we terug naar Jakarta, dus hopelijk zijn we dan weer een beetje uitgerust.

Indonesië – Lovina en Kuta Beach

July 22nd, 2011

Komend uit het hoge en koude Bromo moesten we een flink eind reizen om op Bali uit te komen. Maar het is uiteindelijk wel gelukt. Toen we de oversteek naar Bali hadden gemaakt wilden we direct naar Kuta Beach. Maar de minibus taxichauffeurs deden wat moeilijk en we waren in gesprek geraakt met een Nederlands koppel dat ook op de bonne foi reisde. Zij gingen naar Lovina, een wat rustiger plaatsje in het noorden van Bali. Dat was ook wat dichter bij. Dat zagen wij ook wel zitten en daarom hebben we een minibus gedeeld, waardoor we iets sterker stonden en we dus laat in de avond aankwamen in Lovina.

De lange reisdag, het hoogteverschil en de reisziekte speelden mij echter wel parten. Ik kreeg in de avond last van maag en darmen, verhoging/koorts en hoofdpijn. Ik had die dag uit luiheid ook te weinig gedronken. Die avond ben ik dus maar vroeg naar bed gegaan. Bobby en Peter zijn wel wezen stappen. Al kent Lovina niet een heel bruisend uitgaansleven.

De volgende dag hebben we lekker gezwommen in het zwembad van ons hotel en ik heb een potje geschaakt (en gewonnen) tegen de ober. Na deze relaxte dag volgde ook een relaxte avond, waarbij ik het maar even bij cola heb gehouden.

P1030679

De dag daarna zijn we dan toch maar naar Kuta Beach vertrokken. Onze taxi moest echter wel vaak stoppen, want ik was flink aan de race. Ik heb alle toiletten onderweg gefotografeerd (zonder poep). Ze waren niet altijd even handig.

Kuta Beach is een enorm toeristische plaats die ook een belangrijke trekpleister is voor surfers. Hier kunnen we de hele dag heerlijk op het strand liggen, in de hoge golven zwemmen en naar de surfers kijken. Peter kan ook een beetje surfen (denkt hij), dus met een gehuurde plank is hij ook actief geweest in de golven.

Het uitgaansleven is hier erg druk en we merken wel dat discotheken toch niet meer echt ons domein zijn; je kan elkaar nauwelijks verstaan en er lopen veel te veel vage figuren rond. Ik ben voorzichtig mijn biertolerantie aan het heropbouwen, want ik ben nog niet helemaal hersteld.

Vanavond gaan we eens kijken of we ook wat rustigere kroegjes kunnen vinden. Mogelijk gaan we morgen dan ook accomodatie zoeken in een ander deel van de regio.

ratu_arinta

Indonesië – Bromo

July 18th, 2011

We hebben er een hele dag over gedaan om bij Bromo te komen, maar het is dus wel gelukt. Het was nogal een flinke onderneming; eerst met de trein (Executive class) naar Surabaya, daarna met de stoptrein door naar een Probolinggo (mega goedkope rotzooi class). Deze laatste reis zaten we verspreid in de trein tussen de beduidend minder vermogende Javanen. Erg oncomfortabel (voor enkele uren), maar toch ook weer een ervaring op zich. In deze trein heb ik maar even geen foto’s gemaakt. Uiteindelijk zijn we doorgereisd met een shuttle taxibusje naar de omgeving van Bromo.

In de avond wilden we inchecken bij het Lavaview Hotel, dat om de hoek ligt bij de Bromo vulkaan. Helaas was deze volgeboekt (en de lodges met uitzicht op de vulkaan sowieso voor langere tijd). Maar gelukkig was er bij het Lavaview Café nog wel plaats. Dit hoort bij hetzelfde bedrijf en biedt ook wat goedkopere kamers; eigenlijk prima dus.

Meteen de volgende dag moesten we extreem vroeg op (kwart voor 4 werden we opgehaald) om de zonsopgang bij de vulkaan mee te kunnen maken. We moesten in het donker een hike maken om op  een plaats te komen waarop we de zonsondergang aan de ene kant konden zien en aan de andere kant de actieve Bromo vulkaan, waarop het licht erg mooi viel. Zeer indrukwekkend, al was het moeilijk om het mooi op de foto te kunnen krijgen.

Het werd een hele zware dag, want op deze hoogtes inspanningen verrichten is vervelend voor de ademhaling en de temperatuur is ook beduidend lager dan in de lager gelegen gebieden. We hadden nog veel meer op het programma, omdat we een Jeep (niet van het merk Jeep, maar je kent het principe) met chauffeur hadden geregeld.

De volgende stop stond alweer op het programma. We gingen naar de krater van de grote Bromo vulkaan. Weer een flinke klim, maar daarna kan je grote rookwolken zien opstijgen uit de krater (vanaf de rand). Dit was erg indrukwekkend.

Na kort opfrissen en ontbijt bij ons hotel zijn we verder gegaan met de tour per Jeep. We hebben nog vanalles gezien om de vulkaan heen. Verschillende landschappen passeerden we. Op een dorre vlakte met vooral veel zand moesten we even stoppen, omdat men er bezig was met opnames voor een nieuwe film! Als ik het goed begrijp gaat het om een film genaamd “The Philosopher” of zoiets, met de actrice die eerder de vriendin van Harry Potter speelde. Het gaat om een groep scholieren die een nucleaire ramp overleeft. Geen idee of er iets van klopt en ik kan ook nog niets op IMDB vinden hierover.

We hebben in de middag nog 2x een goede wandeling gemaakt. Beide door het bos naar een waterval. Op de terugweg stopte de Jeep er plotseling mee op de kale vlakte, waar op dat moment veel zand rondwaaide. We waren op enkele honderden meters van de filmset. Gelukkig kon de chauffeur het uiteindelijk repareren en konden we verder (ik heb videobeelden).

Al met al was het zo een behoorlijk uitputtende dag met veel wandelen. We zijn allemaal flink vermoeid, dus gaan we zo maar eens bier drinken zodat we vroeg naar bed kunnen ;-) . Morgen vertrekken we om 8 uur in de ochtend weer richting Probolinggo om met de trein (Business class, wat tussen de eerder genoemde classes in zit) naar de kust te gaan. We zullen zien hoe ver we richting Bali kunnen komen.

Indonesië – Semarang en Yogyakarta

July 16th, 2011

Met de trein zijn we vertrokken naar Semarang. Het doel was om naar een eiland te gaan ten noorden van Semarang. Daar zou het goed toeven zijn op het strand. Na een treinreis van een uur of 6 kwamen we in Semarang aan. Het was wel erg relaxed in de executive class van de trein; er waren stopcontacten waardoor ik mooi de minilaptop aan kon sluiten om een spelletje te spelen. En toen de trein moest keren konden ze de stoelen gewoon omdraaien.

Bij aankomst hebben we eerst maar eens geprobeerd of we zelf de weg konden vinden. Het werd al snel duidelijk dat er in deze stad veel minder westerse mensen rondlopen. Na enig dwalen hebben we toch maar een taxi gepakt. We kwamen uiteindelijk uit bij een goedkoop hotel waar het personeel prima Engels sprak en het zag er nog verzorgd uit ook.

Toen kwamen we toch voor een dilemma te staan. We konden de volgende dag doorreizen naar het eiland, maar de vervoersmogelijkheden waren beperkt en kwamen eigenlijk precies verkeerd uit qua tijden. We waren dus bang dat we veel tijd zouden verliezen met dit uitstapje.

Die avond gingen we maar even snel kijken wat er in Semarang te doen was. Niet veel. We hebben bij een lokaal restaurant gegeten dat voornamelijk visgerechten bleek te serveren. Bobby en ik aten nasi waar volgens de serveerster kreeft bij zou zitten, maar het bleken toch garnalen te zijn (we kozen voor het gerecht omdat het plaatje erbij wel hoopgevend was). En Peter kreeg een rijstmaaltijd met kip. Het was allemaal best te doen, maar toch bepaald geen culinair hoogstandje.

Daarna gingen we naar een kroeg genaamd “On On” waarvan men zei dat er veel hoertjes zouden zitten. Daarvoor komen wij natuurlijk niet, maar omdat er eigenlijk niks anders is te doen in Semarang zijn we daar toch maar naartoe gegaan voor een paar pilsjes. Het bleek eigenlijk een hele relaxte kroeg te zijn waar we rustig en ongestoord konden zitten. Misschien dat we de werkelijke hoerentent hebben gemist, maar dat komt dan goed uit.

Na de mogelijkheden voor ons dilemma afgewogen te hebben en telefonisch contact met Sovie hebben we uiteindelijk de volgende ochtend besloten om toch maar direct naar Yogyakarta af te reizen met een shuttle bus.

We kwamen in de middag aan in deze stad, waarvan we toch wel hoge verwachtingen hadden. Yogya (deze verkorte naam wordt ook veel gebruikt) is een mooi stadje waar veel te doen is. Het meeste zit aan een grote centrale straat, die dan ook erg op toeristen is ingesteld. Hier word je constant aangesproken door de locals omdat ze vanalles van je willen.

Maar het is zeker de moeite waard om er eens rond te kijken. Yogya is voor ons vooral een belangrijke basis om 2 grote tempels in de regio te bezoeken. We hebben daarom ook direct 3 overnachtingen geboekt bij ons hotel. Het is een erg goedkoop, maar goed verzorgd hotel met een zwembad en het zit vlakbij de hoofdstraat.

De eerste avond zijn Bobby en Peter een taxi ingestapt om het bezoeken van de tempels te regelen. Op deze manier konden we mooi op ons eigen tempo gaan en het was nog best betaalbaar ook. Na een paar pilsjes bestelde Peter een pizza waarna hij behoorlijk inkakte en maar naar bed is gegaan. Bobby en ik zijn nog doorgegaan en daarna hebben we nog wat gegeten bij de Mac om de hoek.

De volgende dag zijn we dus met onze privéchauffeur naar Borobodur en Prambanan geweest. De eerste is een hele grote Boedistische tempel en de tweede een verzameling van verschillende Hindoeistische tempels. Beide zijn zeer de moeite waard, al is het er wel erg druk met toeristen. We hebben onze chauffeur ook maar meegenomen naar de Pizza Hut voor de lunch (veel westers gegeten op deze manier, maar we eten ook wel genoeg lokaal hoor).

Na deze productieve dag zijn we maar eens wat kipsaté gaan eten (erg lekker en pittig hier). En daarna gingen we weer naar de Bintang kroeg waar we de vorige avond ook al waren. Daar was toen net een optreden van een band bezig die Bob Marley covers speelde! Wel jammer dat het erg druk was en dat we maar 2 nummers mee hebben gekregen (gelukkig hebben we ze de volgende avond toch nog even zien optreden op een straatpodium).

Rond 1 uur sloot de kroeg al. Dus toen besloten we maar om naar een club te gaan. Het werd de Liquid club. Binnen dreunden er dikke house beats. Even later kwam er opeens een bandje spelen, al veranderde dat de muziekstijl vreemd genoeg maar weinig. Er waren vooral veel Indo’s die duidelijk een goede tijd hadden daar.

Op een gegeven moment raakten we aan de praat met Edgar. Hij is een Nederlander die al 17 jaar in Indonesië woont. Hij runt verschillende hotels hier en woont in Jakarta. Nu was hij in Yogya om met een paar mensen die voor hem werken zijn verjaardag te vieren. 1 van die mensen in het bijzonder was behoorlijk dronken. Hij was constant met een fles Wodka aan het zwaaien en iedereen moest er van drinken. Het was een gezellige bende daar.

Na toch maar eens even een beetje uitgeslapen te hebben werd de volgende dag een beetje een relaxdag. We hebben nog een beetje in de stad rondgekeken en wat spullen gekocht. We hebben ieder ook een foute Indo-blouse gekocht.

Morgen moeten we weer vroeg op om de trein naar Surabaya te pakken en we willen dezelfde dag nog doorreizen naar Malang of zelfs direct naar Bromo. Dus vanavond houden we het rustig (alleen even naar het festival dat hier is gestart gaan kijken)… denk ik.

Indonesië – Jakarta en Bandung

July 12th, 2011

Bobby, Peter en ik zijn dit jaar op vakantie in Indonesië. Vanaf hier zal ik dan ook regelmatig (wanneer de tijd het toelaat en de gelegenheid zich voordoet) verslag doen van onze avonturen. Met foto’s!

Afgelopen donderdag heeft ons pap ons bij Schiphol gedropt. We vlogen met Lufthansa naar Frankfurt. Daarvandaan zijn we naar Singapore gevlogen, waar we een korte tussenlanding maakten om vervolgens naar Jakarta te gaan. Een hele onderneming die ons dan ook meer dan een dag kostte.

Aangekomen in Jakarta hebben we een taxi geregeld naar Jalan Jaksa. Dit is een beetje de gezellige straat van Jakarta, al zou je dat niet direct zeggen als je die troosteloze bende ziet. Het valt in het niet bij de backpackersstraat van Bangkok. Hier waren we ook al een beetje op voorbereid.

Wat ons direct opviel in Jakarta was het verkeer. Nog nooit hebben we zo een levensgevaarlijke bende gezien als hier! Men zegt wel dat alles altijd goed gaat ondanks de chaos, maar ik geloof er helemaal niks van.

Het hotel waar we naartoe wilden voor onze eerste overnachting (vlakbij Jalan Jaksa) was helaas volgeboekt. Maar bij de receptie was men zeer vriendelijk en verwees men ons door naar het hotel ernaast, dat eigenlijk ook best in orde was (al zag het er niet heel verzorgd uit).

Op dat punt hadden we de boel dus goed voor mekaar en konden we de locale horeca eens gaan uitproberen. We belandden bij een internationaal ogend kroegje (veel blanken) en bestelden een paar flinke flessen lokaal Bintang bier. Dat werden er al gauw een paar meer en Bobby raakte in zijn zwakke alcohol-jetlag-roes aan de praat met een lokale jongedame en haar extravagante homosexuele metgezel. Zij nodigden ons uit om met hen mee te gaan naar een club. Na kort beraad besloten we maar om dit avontuur in te gaan.

Enkele kilometers met een taxi en we liepen een lichtelijk louche ogende bar binnen waar we een mix van westerlingen, dames van lichte zeden en een lokale Engelstalige band aantroffen. Onze nieuwe vrienden waren er duidelijk in hun element en bestelden steeds bier voor ons. We kregen het maar niet voor mekaar om ook wat rondjes te betalen; lekker goedkoop!

De sporen van deze avond waren nog goed merkbaar toen we ons de volgende dag versliepen. We hadden namelijk met een reiskennis van Peter (Sovie) afgesproken dat ze ons bij het hotel zou ophalen om 11 uur. Tsjah… toen sliepen we nog. Gelukkig kon Peter haar bereiken en hebben we alsnog een nieuwe afspraak kunnen plannen in de middag.

Sovie bleek een uitstekende gids te zijn. Eerst gingen we maar eens brunchen, op een wijze die afkomstig is van een Sumatraanse stad; er werden allerlei bordjes voor ons op tafel opgestapeld met allemaal verschillende gerechten. Je mocht gewoon pakken wat je wou en we moesten het met onze handen eten. Ik vond vooral de kip met sambal erg lekker.

Daarna gingen we naar een plein bij het oude gouverneurskantoor uit de koloniale tijd. Het bleek een feestdag te zijn, waardoor het erg druk was op het plein. We hebben ook nog even ijsthee gedronken bij café Batavia, een erg mooi gebouw uit de koloniale tijd met hele mooie hoge ramen en een leuke aankleding.

Sovie hield ons goed bezig, want daarna bracht ze ons naar het nationale monument. Dat was een gigantische metaforische penisvertoning, volgens Sovie ooit bedoeld om Maleisiërs mee te intimideren (niet helemaal haar woorden). We konden daarna meteen door naar een gigantische moskee. Best gaaf om te zien, want het is zo groot dat er bij de ramadan 200.000 mensen in kunnen (binnenplein incluus). Tenslotte zijn we samen met Sovie naar het Outback Steakhouse gegaan. We hadden niet gedacht dat we die dag nog zo productief konden zijn.

In de avond hebben we het maar even rustig aan gedaan, want de volgende dag moesten we al weer vroeg opstaan. Sovie zou ons namelijk verder gaan rondleiden. 2 biertjes en een hoop geouwehoer verder zijn we dan ook maar gaan slapen. De volgende onzin wil ik nog even vastleggen voor toekomstige generaties (voortbordurend op Koens concept van poepboeren):

Kroepoekpoepbroekboerhoer – Prostituee die als betaling voor haar diensten het mogen ruiken van de boer van iemand die uitgepoepte kroepoek uit een vuile broek heeft gegeten accepteert.

De volgende dag nam Sovie ons mee naar het nationaal museum. Daar was veel te zien over de historie van Indonesië. Maar het was wel een beetje veel van het goede. Daarna gingen we met de trein naar de botanische tuinen buiten de stad. Daarvoor moesten we echter wel eerst ruim een uur tussen de locals in de trein staan. En daarna was het ook nog een aardige wandeltocht. De tuinen waren erg mooi en het was dan ook een leuke dag. Je merkt dat de locals erg vriendelijk zijn. Vooral kinderen vinden het erg leuk om te zwaaien en een paar woordjes Engels te roepen. Vooral met Peter willen ze graag op de foto.

Helaas konden we de trein naar Bandung niet meer halen. Eerst omdat de trein terug naar Jakarta niet op een handig moment vertrok en daarna omdat het drukke verkeer onze taxi verhinderde om snel genoeg naar ons hotel te kunnen komen. Sovie verwees ons naar een taxibusdienst die ons in de avond nog naar Bandung kon brengen, waar we na een goede maaltijd bij McDonalds naar ons hotel konden gaan. We hebben nog relatief veel westers gegeten, omdat Bobby en Peter al problemen met hun stoelgang hebben gehad. Dat is mij tot nog toe bespaard gebleven.

Bandung

De volgende dag werden we na een veel te korte nachtrust wakker in onze grote suite in een prima hotel. Het heeft een hoge kamer en een goed verzorgde badkamer. Maar wel jammer dat 1 persoon op de bank moet slapen; een extra bed plaatsen is kennelijk niet mogelijk.

Eerst hebben we maar eens treinkaartjes geregeld om de volgende dag naar Semarang te kunnen reizen per trein. Daarna zijn we naar een park geweest waar we een lange wandeling hebben gemaakt. We hadden ons echter verkeerd voorbereid en dus moesten we op slippers en met een korte broek het pad af. Gelukkig was het wel de hele weg verhard. Na de afgelopen dagen was het wel erg zwaar om kilometers op slippers te lopen. Maar we hebben wel vanalles gezien: een mooie waterval, natuur, aapjes, grotten.

In de avond zijn we naar Jalan Braga gegaan, de straat waar e.e.a. te doen is in Bandung. Na een heerlijke oriëntaalse maaltijd zijn we de kroeg in gedoken. Dat bleek een kroeg te zijn van een Nederlander. We moesten de volgende dag vroeg op, dus hebben we het rustig aan gedaan. Dat is alleen niet gelukt. We raakten aan de praat met Paul en Jennifer en het werd een beetje te bont.

De volgende dag werden we dus te laat wakker; trein gemist! Dus hebben we onze roes maar uitgeslapen en zijn we nieuwe tickets gaan kopen. Amateurs dat we zijn, haha! Lekker ontbeten bij Wendy’s, nog even een winkelcentrum gecheckt en daarna terug naar het hotel om te relaxen en te internetten.

Opgraafkit

June 26th, 2011

Even een T-rex uitgraven. Nog bedankt voor het cadeau.